donderdag 25 augustus 2016

Dinsdagavonddenksels

Ik ben tot een conclusie gekomen. 

Wanneer mij gevraagd wordt wat ik leuk vind om te doen - of het nu tijdens een afspraak is, in een ongemakkelijk introductierondje aan het begin van een nieuw studiejaar, waar dan ook - geef ik altijd een vaag antwoord. ‘Tja, ik maak graag foto’s. Teken graag. Schrijf wel eens wat. Dat soort dingen.’ Prima, zou je denken, maar een onvermijdelijke terugvraag blijft nooit uit. 

‘Wat schrijf je dan?’ ‘Hmm, ja, ik had een blog waar ik af en toe eens wat mee deed, maar nu ben ik bezig met een nieuw projectje waarvoor ik wat meer nadenk-artikeltjes probeer te produceren.’

Nog zo’n lekker vaag antwoord. Men kijkt mij dan altijd aan - de echt geïnteresseerden vragen door (om nog meer van die zinnen te horen waar ze niets mee kunnen) en hen die het überhaupt niet zo boeit, gaan verder naar de volgende persoon/vraag/wat dan ook. 

Je zou denken dat ik me in het echte leven niet zo goed kan uitdrukken in fatsoenlijke zinnen (wat helaas ook wel eens het geval is, niet altijd hoor, hoop ik), maar eigenlijk heb ik ook echt geen flauw idee wat ik op dit moment doe. Het klopt, ik blog wel eens over afspeellijstjes en receptjes en dat soort hippe dingen (niet hier) en mijn toekomstdroom is het uitgeven van een boek (niet nu) en dat valt al iets gemakkelijker te specificeren, maar wat mijn ‘Gedachtespinseltjes’-blog nu is? Geen idee. Behoort het tot een categorie? Columns-die-over-Sjoukje-gaan-en-ook-weer-niet-of-zo? Meh.

Dat is echter niet de conclusie waartoe ik kwam. 

Creativiteit is mijn toevluchtsoord. Ik schrijf wanneer ik sip ben, mijn ei kwijt moet. Ik teken wanneer ik mijn gedachten op een rijtje moet krijgen, of wanneer ik juist eventjes helemaal nergens aan wil denken. 

Maar vandaag ben ik niet sip. Al een paar weken, op een paar minder leuke medium-diepe dalen na, voel ik me eigenlijk best wel prima. Ik doe leuke dingen, lees fantastische boeken, ben bezig met leuke projectjes, heb tijd voor mezelf maar ook anderen - en het leven is eigenlijk best wel oké. Zo ook nu. Ik zit op mijn balkonnetje, nip iedere paar minuutjes aan een redelijk lekker wijntje, zag net mijn sproetjes en de zon reflecteren in het scherm van mijn laptop en kijk terug op een leuke dag met een lief vriendinnetje. Geen reden om sip te zijn, wel zin om te schrijven.

Maar waar schríjf je dan in hemelsnaam over? 

De lucht is blauw, de zon schijnt, de auto’s die over de A10 rijden razen voorbij en het klinkt (mits je je een beetje inspant om positief te denken) als de zee - en verder niet zo veel. Tja. Niemand heeft zin in jaloersmakende verhalen over hoe ik iedere minuut tientallen kubieke meters fijnstof inadem. Ik heb niks om te delen. Heb geen diepe teksten, want vaak probeer je stiekem misschien eerder jezelf te inspireren dan je publiek (ik dan). Maar toch kriebelen mijn vingers, verlangen mijn oren naar het rammelende geluid van mijn toetsenbord. Maar nogmaals, waar schrijf je dan over?

Creativiteit gaat vaak hand in hand met verdriet, of in ieder geval, sipheid. Het kan het mijn smaak in kunst zijn, maar liedjes die ik luister, schilderijen, foto’s die ik mooi vind, teksten die ik graag lees - ze gaan zelden over hoe mooi de lucht is, hoe fantastisch groepen vogels er uit zien wanneer ze in formatie door de hemel lijken te golven, hoe fijn het is om gras tussen je tenen te voelen kriebelen. Natuurlijk bestaat het wel, in overvloed, maar vaak gaat het dan over de liefde (verliefd ben ik niet) of is het een popnummer (zingen kan ik niet).

Daarom schrijf ik vandaag lekker over niets. Over hoe fijn het was dat het shirt dat ik vanochtend aantrok rook naar het wasmiddel dat thuis gebruikt werd en mij dit deed denken aan toen ik klein was en we nieuwe kleertjes kochten voor op vakantie. Over hoe ik al schriften haalde, en ik zin heb in het aankomende studiejaar. Over hoe ik vandaag een vrouw zag fietsen - een kind voorop, twee achterop - en de kindjes hun handjes uitstaken en genoten van de zon, net als de rest van Amsterdam. Over hoe heerlijk het is dat het tien voor negen is en ik nog steeds buiten zit, zonder jas, met een rokje aan. Over de quiche die ik vanmiddag at, naast een sinaasappelboom (die at ik overigens niet). Over hoe alles in mijn leventje weer een beetje rustig begint te worden, en dan vooral mijn hoofd. Over toffe projecten en spontane fijne avonden. Over hoe ik nu nog snel even naar de Albert Heijn ga rennen omdat ik zin heb in watermeloen (het werd chips), en dat dat gewoon kán. Over hoe ik centjes aan de kant aan het zetten ben om eindelijk eens een mooie reis te gaan maken. Over hoe je niet altijd extatisch blij hoeft te zijn om gewoon gelukkig te zijn, of verdrietig om te kunnen creëren - en hoe ik me dat nu pas begin te realiseren. 

Daar schrijf ik dan over. Hah.