woensdag 18 mei 2016

Over wolken en dadendrang

Amsterdam, 16 mei 2016.

Het koffietentje waarin ik mijn latte met sojamelk bestelde zit vol - alle tafels zijn gevuld met druk pratende en typende en levende mensen. Voorzichtig loop ik met mijn zilverkleurige dienblaadje naar de gezellige groene balkonstoeltjes die buiten op me staan te wachten. Aan de overkant van de straat staat een man. Hij kijkt onrustig om zich heen, praat in een mobieltje. 'Om 2 uur zou je hier zijn, ik sta al een kwartier op je te wachten.' Er komt een geluidje uit mijn rugzak - 'BEN 20 MIN LATER, SORRY MEID X'. Een man met mooie bruine schoenen loopt voorbij, hij schuift zijn mouw omhoog om op zijn bijpassende horloge te kijken. Tijd. Het is een altijd aanwezig en opdringerig concept. 

De lucht boven me bestaat niet uit wolken maar uit een grote grijze waas die erg lijkt op de gedachtespinsels die ik met potlood op de laatste pagina van 'Honderd jaar eenzaamheid' heb gekriebeld. Zouden de wolken ook doorhebben dat ze traag voortgeblazen worden - door wie eigenlijk? - in tegenstelling tot hun hoge tempo van gister? Zouden zij zich afvragen of ze wel snel of langzaam genoeg gaan? De juiste richting uit? Zouden ze zich verwonderen over waarom ze eigenlijk bewegen?

Ik denk het niet. Of ja, ik weet zeker van niet. Ik zal niet doen alsof ik geloof dat wolken méér zijn dan bijeen geraapte dauwdruppeltjes, áls ze dat al zijn. Maar vandaag vind ik dat de nu grijze lucht boven me een fijne metafoor is voor wat er gedurende de dag door mijn hoofd spookt. Wolken kunnen mooi zijn, je kunt er figuren in herkennen - patronen in vinden. Ze gaan traag, soms snel. Af en toe zijn ze grijs, op slechte dagen zelfs zwart - maar op betere momenten maken ze plaats voor een open blauwe hemel en is alles oké. Al deze kenmerken kent mijn brein wat omvangen wordt door mijn sproetige en rode hoofd ook. Uitersten zijn mooi, balans is perfectie.

Laatst was ik in Utrecht om een fotografieworkshop te geven en toen ik vooraf op mijn veel te hoge hoge hakken zenuwachtig door de stad sjokte, kwam ik een uitspraak tegen die sinds die dag af en toe door mijn hoofd spookt. Ik weet niet eens waar hij bij hoorde en wie hem bedacht heeft, maar hij gaat zo.

"Op zoek naar de balans tussen rust en dadendrang"

Zijn we dat niet allemaal, op onze eigen manier? Dadendrang, wat een prachtig woord om het gevoel wat ik ongeveer altijd heb te beschrijven. De drang om iets te doen, bezig te zijn, niet het gevoel te hebben de kostbare en gelimiteerde tijd op deze aardbol te verspillen aan een bezigheid die niets oplevert - maar soms zijn het juist die nietszeggende en vooral nietsbrengende bezigheden die ervoor zorgen dat mooie dingen tot stand komen. Een tijdje terug, het was een zaterdag geloof ik, had ik de hele dag hard gewerkt aan mijn studie. Mijn mobieltje vertelde me dat het 9 uur was en zin om nog meer te leren had ik niet. Huisgenoten of vrienden waren nergens te bekennen, plannen had ik niet, berichtjes en e-mails waren beantwoord en mijn kamer was voor de verandering eens brandschoon. Voor het eerst in maanden - jaren? - had ik níéts, maar dan ook niets te doen. Een gevoel van onrust borrelde in me op - wat moest ik nu? Mijn brein snakte naar sociale en vooral memorabele stimuli - in plaats daarvan begon ik aan iets waar ik stiekem al tijden naar hunkerde. Ik zette mijn mobieltje uit, een fijn muziekje áán, gooide alles wat mijn tafel tot een grote berg verplichtingen maakte aan de kant en begon te schilderen. Wat ik maakte was niet mooi, verre van dat - wat op mijn blaadje verscheen leek sterk op de grijze wolken waar ik eerder over schreef, net zo doelloos en zonder duidelijke richting. Maar het was prima.

Niet alles hoeft altijd mooi te zijn, of zelfs perfect. Het is niet erg als dingen - en met dingen bedoel ik eigenlijk het leven - soms geen kant uit gaan, even stagneren, niet zo soepel lopen. Soms is niets doen hetgeen wat mooie gedachtes brengt. De man aan de andere kant van de straat is inmiddels verdwenen - mijn koffie is op. De wolken hebben plaats gemaakt voor een piepklein zonnetje en ik merk dat de fonkelende stralen een lach, hoe miniem hij soms ook is, toveren op ieders gezicht. En dat is hoe het moet zijn. Soms zijn het kleine dingen die grote veranderingen met zich mee brengen. 

7 opmerkingen:

  1. Echt prachtig geschreven Sjoukje! (maar dat wist je al)
    Veel succes met je nieuwe blog:)
    Liefs Floor

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mooi geschreven! Zal zeker je volgende posts lezen.
    Succes met je nieuwe blog!

    ~ Een persoon die deze blog toevallig vond.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wauw, wat mooi geschreven, Sjoukje! Prachtig :)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Prachtig geschreven, het word vast een heel gaaf project!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ben nu al helemaal excited over je nieuwe projectje!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wauw, ik vind dit echt super super mooi.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. dit is zo mooi geschreven, echt helemaal fijn om te lezen, net als je andere posts!

    BeantwoordenVerwijderen