maandag 23 mei 2016

Relaties en golden retrievers en zo

Treinreis Roermond-Amsterdam, 18-05-2016

Ik heb geen bril op en de trein rijdt behoorlijk door - de bomen waar we aan voorbij suizen zijn door de combinatie van deze twee factoren slechts een groenig verschijnsel wat af en toe doorbroken wordt door een met graffiti bespoten stuk beton. Het gesprek van de mensen naast me krijg ik wel goed mee - en als ik niet de afgelopen drie kwartier had gedaan alsof ik druk op mijn mobieltje bezig was en harde muziek luisterde terwijl ik stiekem alles duidelijk hoorde, had ik misschien een opmerking met een licht geëmancipeerde maar vooral geïrriteerde ondertoon hun kant uit geslingerd. Ik zal het gesprek niet proberen te transcriberen want daarvoor praten ze 1) te snel en gebruiken ze 2) te veel uh’s en tja’s en nou ja’s, maar het komt er op neer dat reizigster A en reizigster B allebei een nieuwe relatie hebben waar ze beiden gematigd enthousiast over zijn. Ze vinden het wel prima, want ‘alleen zijn is ook maar zo alleen’.

Ik kan ze geen ongelijk geven. Alleen zijn is inderdaad behoorlijk alleen. Hetgeen wat mij echter irriteert is de negatieve connotatie die aan het woord ‘alleen’ kleeft. In het Nederlands wordt geen onderscheid gemaakt tussen de twee manieren waarop je het kunt zien, zoals ze dat bijvoorbeeld in het Engels wel doen met de woorden ‘alone’ en ‘lonely’. Alleen zijn kan sip zijn, inderdaad. Maar het kan ook behoorlijk heerlijk zijn. Misschien vind ik het eigenlijk wel oké omdat ik de afgelopen 18 jaar die ik op deze aardbol heb doorgebracht vrij veel zonder iemand anders ben geweest, ook op niet-relationeel-gebied, en sowieso een behoorlijke drang naar zelfstandigheid voel. Het is niet dat ik geen relatie wil, natuurlijk wel. Maar ik wil geen relatie om het hébben van een relatie - om het maar niet alleen te hoeven zijn en de 'welterusten' voor het slapengaan. Ik heb best wat gasten gekend die me kriebels in mijn buik gaven, maar ik wil geen kriebels, verdorie. Ik wil krampen, misselijkheid, een bonkend hoofd - een intens gevoel van verdriet zonder die bewuste persoon in mijn directe omgeving en een euforisch gevoel wanneer we eindelijk herenigd zijn. Geen ‘warm gevoel vanbinnen, of zo’ - ik wil verbranden zodat alles wat overblijft een nog smeulend verliefd hoopje kool is. Anders hoeft het voor mij niet zo. Ik wil niet comfortabel zijn, ik wil me hartstikke verschrikkelijk voelen op een goede en slechte manier.

Dat is wat mijn hart zegt. Mijn hoofd zegt heel iets anders. Mijn hoofd wilt niet hoeven te kampen met allerlei lichamelijke klachten veroorzaakt door de hormonen die een persoon van het andere geslacht in mijn hoofd activeert - mijn hoofd vindt de rust en vooral vrijheid best wel prima. Het scheelt dat mijn wederhelft (hopelijk) nog ergens los loopt en ik hem nog niet ontmoet heb, dus ik heb nog even de tijd om de balans (daar hebben we het weer) te scheppen, maar de combinatie van de twee verschillende visies van mijn belangrijkste organen maakt mij wel een beetje bang voor het moment waarop ik hém eindelijk spot in mijn favoriete koffietentje, om vervolgens oogcontact te maken, 7 uur lang te kletsen en een week later te trouwen en een golden retriever te nemen. (want zo zie ik het dus een beetje voor me) (ik schrik nu waarschijnlijk ongeveer 800 potentiële liefdes af, o jee) (een kat mag ook hoor) (en trouwen hoeft eigenlijk ook weer niet zo)

Maar goed. Ik ben dus een beetje bang. 

Aan iedereen die zijn levenspartner/soulmate/hoe-je-het-ook-wil-noemen al tegen gekomen is (en ook iedereen die dat niet is, iederéén dus, eigenlijk): ben ik de enige die zich zo voelt? Of is mijn beeld slechts zo omdat ik de verliefde verhalen van vriendinnen, geromantiseerde Disneyfilms en mijn lievelingsboeken een tikkeltje te serieus neem en sowieso te veel verwacht? Daar heb ik namelijk wel vaker last van.

Dit is overigens geen klaagbrief over het mannelijke geslacht of liefde in het algemeen - absoluut niet. Het is meer dat ik het ronduit stom vind dat wij mensen best wel vaak genoegen nemen met slappe aftreksels van bepaalde gevoelens die we graag zouden hebben in plaats van te wachten tot iets of iemand beters ons leven in komt wandelen. Ik vraag me oprecht af hoeveel relaties en liefdes gecreëerd en geaccepteerd worden omdat beide partners meer een behoefte aan íémand hebben, dan aan die specifieke persoon, om vervolgens een jaar of 70 te blijven hangen in dezelfde situatie en zich dan op het moment dat de laatste dodelijke rochel naar buiten gestoten wordt realiseren dat ze niet verliefd waren, maar slechts comfortabel. (Heerlijk positief stukje, dit). Nee, maar echt. 

Waarschijnlijk zal ik op dit artikel talloze reacties krijgen met als kern ‘meid, je bent 18 jaar oud, maak je niet zo druk’/‘alles komt goed’/bla bla bla etc etc etc, maar dit is absoluut niet mijn doel of insteek. Ik ben niet alleen of sip en ik weet dat ik mijn vent met een toffe kop haar en schattige glimlach en zelfverzekerde maar toch verlegen-omdat-'ie-me-leuk-vindt babbel echt wel tegen ga komen, op een moment dat ik het niet verwacht - want dat is wat ze zeggen - en als het goed voelt zal ik ook niet zo verdorie angstig zijn.

Nog één snel dingetje wat me een klein beetje bang maakt. 'Het komt op een moment dat je het niet verwacht'. Heh?! Ben ik de enige die hier nogal kriebelig en angstig en vooral op mijn hoede van wordt? En dat ik dit moment in mijn leven niet kan plannen terwijl ik dat best wel graag doe, dingen plannen? Daar kan ik dus niet zo goed tegen. Laatst heb ik geprobeerd een dag te verwachten mijn levenspartner (of gewoon leuke gast, rustig aan) níét tegen te komen (ik zou willen dat dit een grapje was) en dat ging niet zo best - niet dat je kunt proberen iets niet te verwachten, overigens - maar bij iedere aardig-uitziende jongeman dacht ik heel hard 'nou ik verwacht ECHT ECHT NIET dat jij me aanspreekt en we over een week een golden retriever hebben'. Het experiment mislukte want ik ben dus nog steeds huisdierloos (en relatieloos).

Maar goed. Ik kom nu een beetje panisch en héél angstig over maar dat ben ik niet, hoor. Het komt ook wel goed, en dat is eigenlijk ook niet wat ik bedoel, want nu is het ook goed. Het komt allemaal nog wel beter. En tot die tijd blijf ik gewoon lekker mijn ding doen.

En aan de vent met een toffe kop haar en schattige glimlach en zelfverzekerde maar toch verlegen-omdat-je-me-leuk-vindt-babbel: wees maar niet bang dat ik gillend weg zal rennen als ik je ooit tegen kom in dat bewuste koffietentje, hoor.

En anders ren ik toch niet zo snel.

5 opmerkingen:

  1. Wauw, mooi geschreven, Sjoukje. Heel diep enzo, maar heel begrijpelijk ook wel. Ik snap wel waar je op doelt. En nee, je bent daar niet alleen in. Ik denk dat heel veel meiden (en jongens?) van onze leeftijd er zo tegen aan kijken, maar gewoon te bang zijn om dat openlijk toe te geven, of zo. Geen idee, dat denk ik gewoon. Omdat ik weet dat wij niet de enige kunnen zijn die zo denken. Die (misschien -iets- te hoge) verwachtingen hebben en er af en toe mee bezig zijn. Of zo. Toch wil ik er niet mee bezig zijn. Helemaal niet. Snap je? Ja. Mooi geschreven, hoor. Heel duidelijk en fijn om te lezen. En dat einde dan: héél tof. (By the way: golden retriever is echt m'n favoriete hondenras. True story!) Succes met leren nog! Liefs, Lisa

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Meid, je bent 18 jaar oud, maak je niet zo druk.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Deze reactie is verwijderd door de auteur.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Wat een heerlijk artikeltje. Ik was 18 toen ik mijn vriend ontmoette en ik herken dat gedeelte van het komt onverwachts heel goed. Ik kon het voor die tijd niet uit mijn hoofd halen en was soort van constant opzoek naar de ware. Hierdoor was ik ook weer een beetje bang dat ik 'hem' niet zou tegenkomen omdat onverwachts bij mij niet werkte. Maar, als ik er nu op terug kijk zit er toch wat onverwachts aan. Toen ik mijn vriend ontmoette was dit vanaf het begin niet met het idee als potentiele vriend(ik dacht dat hij veel te oud was) we werden eerst soort van vrienden dn pas toen ik hoorde dat hij niet zooo oud was zag ik het als 'optie' haha Toch begon het met kleine kriebels in je buik tot je het gevoel toelaat en dan pas komt dat intense gevoel. Een mooi geschreven gedachtenspinsel :)

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Weeral mooi geschreven!
    Wat ik wel nog wil zeggen is dat het Nederlands wel gepaste woorden heeft voor 'alone' en 'loneliness' namelijk respectievelijk 'alleen' en 'eenzaam'. Wat jij zegt in deze post, is dat je je niet eenzaam voelt maar gewoon gepast alleen. Deze post doet me denken aan deze video van School Of Life:
    https://www.youtube.com/watch?v=350qUmbcAZU
    Beschrijft een beetje hoe jij je voelt volgens mij.

    ~ Deze persoon die je blog toevallig vond.

    BeantwoordenVerwijderen