donderdag 21 september 2017

Kolossale existentiële klos

Gisteravond zat ik met een vriendinnetje ergens op de Zeedijk te filosoferen over onvoorwaardelijke liefde en onbaatzuchtigheid en ander soort dingen die ervoor zorgen dat je toch nog maar drie of vier of vijf bier bestelt. Naast ons zaten twee mannen. 

‘Sorry, maar wij hebben het over precies hetzelfde onderwerp, wat is jullie conclusie?’

Na mijn uitzichtloze spinsels te hebben gedeeld (liefde is slechts een wederzijdse (h)erkenning in een ander en niet meer dan dat en dat soort dingen) vroegen onze gesprekspartners wat wij met ons leven doen.

‘Ik studeer journalistiek, en doe een minor filosofie.’

‘Ah, dat verklaart.’ Gegniffel volgt.

‘En jullie dan?’

Één van de twee vertelde dat hij geïnteresseerd was in muziek en technologie, en die twee interesses combineerde door de piano te bespelen met Wii-controllers. 

Mijn vriendin keek me aan - alcohol zorgt ervoor dat je verbazing en imaginaire beelden toch iets minder gemakkelijk onderdrukt. Dit onderwerp werd niet verder geëxploreerd, het onderwerp van liefde en onbaatzuchtigheid en andere dingen waar ik over nadenk nu ik 1) filosofie studeer en 2) voor altijd eenzaam en alleen ben en huil (en heel goed ben in overdrijven, dit is het legitimeren van mijn break-up) wel. Na een tijdje besloten we toch maar verder te gaan en onze gesprekspartners achter te laten met hun Wii-controllers en onze vooroordelen. 

‘Waarom hebben we eigenlijk afgesproken? Heeft dat niet slechts met egocentrisme te maken? Spreken we af omdat we het leuk vinden, of vinden we het leuk omdat het ons beter doet voelen over onszelf door erkend te worden door een ander? Doet een mens überhaupt ooit dingen die niet onbaatzuchtig zijn?’

Een conclusie vonden we niet - waar ik blij mee ben - want ik denk dat de antwoorden op dat soort vragen tot niets anders kunnen leiden dan een existentialistisch leven van in bed liggen omdat iets anders doen toch geen punt heeft. Meer bier.

De avond vorderde. De Wiicontrollerpianoman bleef in mijn hoofd hangen. Als je een piano perfect kunt bespelen met twee elegante handen en een mooi pakje aan, waarom zou je die klasse in hemelsnaam reduceren tot een soort van Guitarhero-achtige moderniteitsclash? Wat is het púnt?

Het was een uur of twee. Op straat stond een soort van enorme houten klos - geen idee wat voor doel het dient, maar in mijn hoofd was het een perfecte bijzettafel. Trams reden niet meer, hoppakee, mijn nieuwgevonden klostafel ging mee de taxi in.

‘Sorry taxichauffeur, het is een beetje een onhandige bijzettafel.’
‘Bijzettafel?’ 
‘Ja.’

Eenmaal thuis sleepte ik het kolossale ding mee naar boven en dacht ik nog steeds over de Wii-controllers. Want: waarom? 

Waarom sleep ik een nutteloze houten constructie mee naar huis, zodat ik er andere nutteloze dingen op kan zetten? 

Waarom doen we überhaupt iets wat niet eten of werken of slapen is?

Nou, waarom niet?

Net zocht ik de Wiicontrollerpianoman op op Google. Blijkbaar heeft hij in Carré gespeeld voor de koninklijke familie en vindt de rest van de wereld het hartstikke fantastisch. En het klinkt inderdaad helemaal niet zo slecht. 

Zit ik hier met mijn beschimmelde bijzettafeltje.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen